Pielgrzym

Tam! - czy Allah postawił ścianą morze lodu?

Czy aniołom tron odlał z zamrożonej chmury?

Czy Diwy z ćwierci lądu dźwignęli te mury,

Aby gwiazd karawanę nie puszczać ze wschodu?



Na szczycie jaka łuna! pożar Carogrodu!

Czy Allah, gdy noc chylat rozciągnęła bury,

Dla światów żeglujących po morzu natury

Tę latarnię zawiesił śród niebios obwodu?



Mirza

Tam? - Byłem; zima siedzi, tam dzioby potoków

I gardła rzek widziałem pijące z jej gniazda;

Tchnąłem, z ust mych śnieg leciał; pomykałem kroków,



Gdzie orły dróg nie wiedzą, kończy się chmur jazda.

Minąłem grom drzemiący w kolebce z obłoków,

Aż tam, gdzie nad mój turban była tylko gwiazda.

To Czatyrdah!

                  

Pielgrzym Aa!!


Między mną i nią był stół, na stole szklanka.

Spierzchnięta skóra jej łokci dotykała lśniącej powierzchni.

W której odbijał się zarys cienia pod pachą.

Kropla potu gęstniała nad falistą wargą.

A przestrzeń między mną i nią dzieliła się nieskończenie,

Hucząca pierzastymi strzałami Eleatów.

Nie wyczerpie jej rok ni sto lat podróży,

Gdybym przewrócił stół, co byśmy spełnili.

Ten akt, nie-akt, bo zawsze potencjalny

Jak zamiar wejścia w drzewo, w wodę, w minerały.

Ale ona też patrzyła na mnie jak na pierścienie Saturna

I wiedziała, że wiem, jak nikt nie dosięga.

Tak stanowiona była człowieczość i tkliwość.

Między mną i nią był stół, na stole szklanka.

Spierzchnięta skóra jej łokci dotykała lśniącej powierzchni.

W której odbijał się zarys cienia pod pachą.

Kropla potu gęstniała nad falistą wargą.

A przestrzeń między mną i nią dzieliła się nieskończenie,

Hucząca pierzastymi strzałami Eleatów.

Nie wyczerpie jej rok ni sto lat podróży,

Gdybym przewrócił stół, co byśmy spełnili.

Ten akt, nie-akt, bo zawsze potencjalny

Jak zamiar wejścia w drzewo, w wodę, w minerały.

Ale ona też patrzyła na mnie jak na pierścienie Saturna

I wiedziała, że wiem, jak nikt nie dosięga.

Tak stanowiona była człowieczość i tkliwość.