Twe drzwi niech będą gościnne, gdy je otworzę znienacka,

A potem zamrą i ścichną. I oto stanie się schadzka.



Twe ręce niech będą dobre i niechaj mi się nie bronią,

Gdy zechcę po nich przepełznąć gorącą łaknącą dłonią.



Twe usta niech nic nie mówią dla pieszczot rozwarte czujnie,

Bym je milczeniem dwojakim mógł oszołomić podwójnie.



I nic ci nigdy nie powiem w nienasyceniu malignie,

I niech twe ciało powolne z daleka ode mnie stygnie.



Twe drzwi niech będą mi wierne, gdy je odejściem zasmucę,

Choć nic ci nigdy nie powiem i nigdy już nie powrócę.


Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje,

Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje,

Rozwijać ją jak złotą blachę, gdy się kuje

Z ziarna złotego, puszczać ją w głąb, jak nurtuje

Źródło pod ziemią, w górę wiać nią, jak wiatr wieje,

Po ziemi ją rozsypać, jak się zboże sieje,

Ludziom piastować, jako matka swych piastuje.

Stąd będzie naprzód moc twa, jak moc przyrodzenia,

A potem będzie moc twa, jako moc żywiołów,

A potem będzie moc twa, jako moc krzewienia,

Potem jak ludzi, potem jako moc aniołów,

A w końcu będzie jako moc Stwórcy stworzenia.