Twe drzwi niech będą gościnne, gdy je otworzę znienacka,

A potem zamrą i ścichną. I oto stanie się schadzka.



Twe ręce niech będą dobre i niechaj mi się nie bronią,

Gdy zechcę po nich przepełznąć gorącą łaknącą dłonią.



Twe usta niech nic nie mówią dla pieszczot rozwarte czujnie,

Bym je milczeniem dwojakim mógł oszołomić podwójnie.



I nic ci nigdy nie powiem w nienasyceniu malignie,

I niech twe ciało powolne z daleka ode mnie stygnie.



Twe drzwi niech będą mi wierne, gdy je odejściem zasmucę,

Choć nic ci nigdy nie powiem i nigdy już nie powrócę.


Między mną i nią był stół, na stole szklanka.

Spierzchnięta skóra jej łokci dotykała lśniącej powierzchni.

W której odbijał się zarys cienia pod pachą.

Kropla potu gęstniała nad falistą wargą.

A przestrzeń między mną i nią dzieliła się nieskończenie,

Hucząca pierzastymi strzałami Eleatów.

Nie wyczerpie jej rok ni sto lat podróży,

Gdybym przewrócił stół, co byśmy spełnili.

Ten akt, nie-akt, bo zawsze potencjalny

Jak zamiar wejścia w drzewo, w wodę, w minerały.

Ale ona też patrzyła na mnie jak na pierścienie Saturna

I wiedziała, że wiem, jak nikt nie dosięga.

Tak stanowiona była człowieczość i tkliwość.

Między mną i nią był stół, na stole szklanka.

Spierzchnięta skóra jej łokci dotykała lśniącej powierzchni.

W której odbijał się zarys cienia pod pachą.

Kropla potu gęstniała nad falistą wargą.

A przestrzeń między mną i nią dzieliła się nieskończenie,

Hucząca pierzastymi strzałami Eleatów.

Nie wyczerpie jej rok ni sto lat podróży,

Gdybym przewrócił stół, co byśmy spełnili.

Ten akt, nie-akt, bo zawsze potencjalny

Jak zamiar wejścia w drzewo, w wodę, w minerały.

Ale ona też patrzyła na mnie jak na pierścienie Saturna

I wiedziała, że wiem, jak nikt nie dosięga.

Tak stanowiona była człowieczość i tkliwość.