Twe drzwi niech będą gościnne, gdy je otworzę znienacka,

A potem zamrą i ścichną. I oto stanie się schadzka.



Twe ręce niech będą dobre i niechaj mi się nie bronią,

Gdy zechcę po nich przepełznąć gorącą łaknącą dłonią.



Twe usta niech nic nie mówią dla pieszczot rozwarte czujnie,

Bym je milczeniem dwojakim mógł oszołomić podwójnie.



I nic ci nigdy nie powiem w nienasyceniu malignie,

I niech twe ciało powolne z daleka ode mnie stygnie.



Twe drzwi niech będą mi wierne, gdy je odejściem zasmucę,

Choć nic ci nigdy nie powiem i nigdy już nie powrócę.


Gdy sam na sam z tobą siedzę,

Nie mam czasu o nic pytać:

Patrzę w oczy, ustek śledzę,

Chciałbym wszystkie myśli czytać

Wprzód, nim w oczętach zaświecą;

Chciałbym wszystkie słówka chwytać

Wprzód, nim od ustek odlecą;

I nie potrzeba tłumaczyć,

Co chcę słyszeć, co zobaczyć.

Rzecz nietrudna i nienowa,

Moja luba! te dwa słowa:

Kochamciebie,kochamciebie.



Innego nie chcę widoku,

Kiedy z tobą będę w niebie;

Tylko niech te dwa wyrazy,

Napisane w twoim oku,

Odbite po tysiąc razy

Widzę wszędzie wkoło siebie.

I innej muzyki w niebie

Nie chcę od wschodu jutrzenki

Słyszeć do zachodu słońca;

Kochamciebie,kochamciebie.



Dość mnie tej jednej piosenki

Z waryjacjami bez końca.