Kochanko moja! na co nam rozmowa?

Czemu, chcąc z tobą uczucia podzielać,

Nie mogę duszy prosto w duszę przelać?

Za co ją trzeba rozdrabiać na słowa,

Które nim słuch twój i serce dościgną,

W ustach wietrzeją, na powietrzu stygną?



Kocham, ach! kocham, po sto razy wołam,

A ty się smucisz i zaczynasz gniewać,

że ja kochania mojego nie zdołam

Dosyć wymówić, wyrazić, wyśpiewać;

I jak w letargu, nie widzę sposobu

Wydać znak życia, bym uniknął grobu.



Strudziłem usta daremnym u życiem,

Teraz je z twymi stopić chcę ustami.

I chcę rozmawiać tylko serca biciem,

I westchnieniami, i całowaniami.

I tak rozmawiać godziny, dni, lata,

Do końca świata i po końcu świata.


Twe drzwi niech będą gościnne, gdy je otworzę znienacka,

A potem zamrą i ścichną. I oto stanie się schadzka.



Twe ręce niech będą dobre i niechaj mi się nie bronią,

Gdy zechcę po nich przepełznąć gorącą łaknącą dłonią.



Twe usta niech nic nie mówią dla pieszczot rozwarte czujnie,

Bym je milczeniem dwojakim mógł oszołomić podwójnie.



I nic ci nigdy nie powiem w nienasyceniu malignie,

I niech twe ciało powolne z daleka ode mnie stygnie.



Twe drzwi niech będą mi wierne, gdy je odejściem zasmucę,

Choć nic ci nigdy nie powiem i nigdy już nie powrócę.