Kochanko moja! na co nam rozmowa?

Czemu, chcąc z tobą uczucia podzielać,

Nie mogę duszy prosto w duszę przelać?

Za co ją trzeba rozdrabiać na słowa,

Które nim słuch twój i serce dościgną,

W ustach wietrzeją, na powietrzu stygną?



Kocham, ach! kocham, po sto razy wołam,

A ty się smucisz i zaczynasz gniewać,

że ja kochania mojego nie zdołam

Dosyć wymówić, wyrazić, wyśpiewać;

I jak w letargu, nie widzę sposobu

Wydać znak życia, bym uniknął grobu.



Strudziłem usta daremnym u życiem,

Teraz je z twymi stopić chcę ustami.

I chcę rozmawiać tylko serca biciem,

I westchnieniami, i całowaniami.

I tak rozmawiać godziny, dni, lata,

Do końca świata i po końcu świata.


Gdzie dawniej źrenicami oświecane twemi

Kwiaty wschodziły godne archanielskiej skroni,

Potem rwałem ci bukiet na tej samej błoni,

Pomieszany z piołunem, z wierzby płaczącemi.



Kiedy ją chwast i blekot na zawsze zaciemi,

Żaden się czysty kwiatek na niej nie zapłoni;

I wtenczas bukiet przyjmij: nie godzien twej dłoni,

Lecz zrósł na poświęconej twym pobytem ziemi.



Ach! podobne me serce do owej krainy:

Niegdyś bliskie twych piersi, w młodzieńczej ozdobie

Niosło ci piękne czucia i szlachetne czyny.



Dziś występne, niestety, szle ze swojej winy,

Choć dla drugich w szalonej cierpiało chorobie;

Nie gardź nim! było kiedyś poświęcone tobie.