Nad wodą wielką i czystą

Stały rzędami opoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła twarze ich czarne;



Nad wodą wielką i czystą

Przebiegły czarne obłoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła kształty ich marne;



Nad wodą wielką i czystą

Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła światło, głos zniknął.

A woda, jak dawniej czysta,

Stoi wielka i przejrzysta.



Tę wodę widzę dokoła

I wszystko wiernie odbijam,

I dumne opoki czoła,

I błyskawice - pomijam.



Skałom trzeba stać i grozić,

Obłokom deszcze przewozić,

Błyskawicom grzmieć i ginąć,

Mnie płynąć, płynąć i płynąć.


Chcecie wiedzieć, co cierpię, rówiennicy moi? 

Odmaluję najwierniej, ile pióro zdoła. 

Mary ja dotąd pośród pamiątek kościoła 

Myślą gonię i duch mój o przeszłości roi. 

  

Tu zwykła igrać, ówdzie zamyślona stoi, 

Tam z niechęcią twarz kryła, tu mię okiem woła, 

Tu gniewna, tam posępna, tu znowu wesoła, 

Tu swe lica w łagodność, tu w powagę stroi. 

  

Tam piosenkę nuciła, tu mi dłoń ścisnęła, 

Tu usiadła, tam naszej rozmowy początek.

Stąd biegła, tu na piasku imię moje kryśli,

 

Tam słówko powiedziała, tu z cicha westchnęła,

Tam się zarumieniła - ach! śród tych pamiątek

Wiecznie miota się serce i plączą sie myśli.