Nad wodą wielką i czystą

Stały rzędami opoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła twarze ich czarne;



Nad wodą wielką i czystą

Przebiegły czarne obłoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła kształty ich marne;



Nad wodą wielką i czystą

Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła światło, głos zniknął.

A woda, jak dawniej czysta,

Stoi wielka i przejrzysta.



Tę wodę widzę dokoła

I wszystko wiernie odbijam,

I dumne opoki czoła,

I błyskawice - pomijam.



Skałom trzeba stać i grozić,

Obłokom deszcze przewozić,

Błyskawicom grzmieć i ginąć,

Mnie płynąć, płynąć i płynąć.


Jako kiedy przy gmachu słoneczne promienie

Wdzierają się przez ściany między czarne cienie,

Wiją się proszki drobne, dzieci je zławiają

Do garści dla korzyści, aż wiatr w zysku mają

Tak promień, pani, twego ozdobnego lica

Wkradł się w serce, chciwego wpuściła źrenica

A sen, dzieciom podobny, już temu nieblisko,

Stroi ze mną tęskliwym dziecinne igrzysko:

[Śniłem], miła, że cię mam, aż mię ktoś obudzi -

Sen z oczu, a ty z łoża; sen mię, zdrajca, łudzi!

Nie rań mi więcej serca, bo to w twojej ręce

Wyjawić ten miły sen, dać pociechę męce.