Nad wodą wielką i czystą

Stały rzędami opoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła twarze ich czarne;



Nad wodą wielką i czystą

Przebiegły czarne obłoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła kształty ich marne;



Nad wodą wielką i czystą

Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła światło, głos zniknął.

A woda, jak dawniej czysta,

Stoi wielka i przejrzysta.



Tę wodę widzę dokoła

I wszystko wiernie odbijam,

I dumne opoki czoła,

I błyskawice - pomijam.



Skałom trzeba stać i grozić,

Obłokom deszcze przewozić,

Błyskawicom grzmieć i ginąć,

Mnie płynąć, płynąć i płynąć.


Do XXX



Patrzysz mi w oczy, wzdychasz; zgubna twa prostota!



Lękaj się jadu, który w oczach źmii płonie,



Uciekaj, nim cię oddech zatruty owionie,



Jeśli nie chcesz kląć reszty twojego żywota.





Szczerość, jeszcze mi jedna pozostała cnota;



Wiedz, że niegodny ogień zapalasz w mym łonie;



Lecz umiem żyć samotny- i po cóż przy zgonie



Ma się wikłać w me losy niewinna istota?





Lubię rozkosz, lecz zwodzić nadto jestem dumny;



Tyś dziecko, mnie namiętne przepaliły bóle;



Tyś szczęśliwa, twe miejsce w biesiadników kole,





Moje, gdzie są przeszłości smętarze i trumny.



Młody bluszczu, zielone obwijaj topole,



Zostaw cierniom grobowe otaczać kolumny.