Jako kiedy przy gmachu słoneczne promienie

Wdzierają się przez ściany między czarne cienie,

Wiją się proszki drobne, dzieci je zławiają

Do garści dla korzyści, aż wiatr w zysku mają

Tak promień, pani, twego ozdobnego lica

Wkradł się w serce, chciwego wpuściła źrenica

A sen, dzieciom podobny, już temu nieblisko,

Stroi ze mną tęskliwym dziecinne igrzysko:

[Śniłem], miła, że cię mam, aż mię ktoś obudzi -

Sen z oczu, a ty z łoża; sen mię, zdrajca, łudzi!

Nie rań mi więcej serca, bo to w twojej ręce

Wyjawić ten miły sen, dać pociechę męce.


Moja pieszczotka, gdy w wesołej chwili

Pocznie szczebiotać i kwilić, i gruchać,

Tak mile grucha, szczebioce i kwili,

Że nie chcąc słówka żadnego postradać

Nie śmiem przerywać, nie śmiem, nie śmiem odpowiadać

I tylko chciałbym słuchać, słuchać, słuchać.



Lecz mowy żywość gdy oczki zapali

I pocznie mocniej jagody różować,

Perłowe ząbki błysną śród korali;

Ach! wtenczas śmielej w oczęta spoglądam,

Usta pomykam i słuchać nie żądam,

Tylko całować, całować, całować.