Gdzie dawniej źrenicami oświecane twemi

Kwiaty wschodziły godne archanielskiej skroni,

Potem rwałem ci bukiet na tej samej błoni,

Pomieszany z piołunem, z wierzby płaczącemi.



Kiedy ją chwast i blekot na zawsze zaciemi,

Żaden się czysty kwiatek na niej nie zapłoni;

I wtenczas bukiet przyjmij: nie godzien twej dłoni,

Lecz zrósł na poświęconej twym pobytem ziemi.



Ach! podobne me serce do owej krainy:

Niegdyś bliskie twych piersi, w młodzieńczej ozdobie

Niosło ci piękne czucia i szlachetne czyny.



Dziś występne, niestety, szle ze swojej winy,

Choć dla drugich w szalonej cierpiało chorobie;

Nie gardź nim! było kiedyś poświęcone tobie.


Dzień dobry! nie śmiem budzić, o wdzięczny widoku!

Jej duch na poły w rajskie wzleciał okolice,

Na poły został boskie ożywiając lice,

Jak słońce na pół w niebie, pół w srebrnym obłoku.

 

Dzień dobry! już westchnęła, błysnął promyk w oku,

Dzień dobry! już obraża światłość twe źrenice,

Naprzykrzają się ustom muchy swawolnice,

Dzień dobry! słońce w oknach, ja przy twoim boku.

 

Niosłem słodszy dzień dobry, lecz twe senne wdzięki

Odebrały mi śmiałość; niech się wprzódy dowiem:

Z łaskawym wstajesz sercem? z orzeźwionym zdrowiem?

 

Dzień dobry! nie pozwalasz ucałować ręki?

Każesz odejść, odchodzę: oto masz sukienki,

Ubierz się i wyjdź prędko - dzień dobry ci powiem.