Gdzie dawniej źrenicami oświecane twemi

Kwiaty wschodziły godne archanielskiej skroni,

Potem rwałem ci bukiet na tej samej błoni,

Pomieszany z piołunem, z wierzby płaczącemi.



Kiedy ją chwast i blekot na zawsze zaciemi,

Żaden się czysty kwiatek na niej nie zapłoni;

I wtenczas bukiet przyjmij: nie godzien twej dłoni,

Lecz zrósł na poświęconej twym pobytem ziemi.



Ach! podobne me serce do owej krainy:

Niegdyś bliskie twych piersi, w młodzieńczej ozdobie

Niosło ci piękne czucia i szlachetne czyny.



Dziś występne, niestety, szle ze swojej winy,

Choć dla drugich w szalonej cierpiało chorobie;

Nie gardź nim! było kiedyś poświęcone tobie.


Rozchodzą się z dżamidów pobożni mieszkańce,

Odgłos izanu w cichym gubi się wieczorze,

Zawstydziło się licem rubinowym zorze,

Srebrny król nocy dąży spocząć przy kochance.



Błyszczą w haremie niebios wieczne gwiazd kagańce,

Śród nich po safirowym żegluje przestworze

Jeden obłok, jak senny łabędź na jeziorze:

Pierś ma białą, a złotem malowane krańce.



Tu cień pada z menaru i wierzchu cyprysa,

Dalej czernią się kołem olbrzymy granitu,

Jak szatany siedzące w dywanie Eblisa.



Pod namiotem ciemności; niekiedy z ich szczytu

Budzi się błyskawica i pędem Farysa

Przelatuje milczące pustynie błękitu.