Dzień dobry! nie śmiem budzić, o wdzięczny widoku!

Jej duch na poły w rajskie wzleciał okolice,

Na poły został boskie ożywiając lice,

Jak słońce na pół w niebie, pół w srebrnym obłoku.

 

Dzień dobry! już westchnęła, błysnął promyk w oku,

Dzień dobry! już obraża światłość twe źrenice,

Naprzykrzają się ustom muchy swawolnice,

Dzień dobry! słońce w oknach, ja przy twoim boku.

 

Niosłem słodszy dzień dobry, lecz twe senne wdzięki

Odebrały mi śmiałość; niech się wprzódy dowiem:

Z łaskawym wstajesz sercem? z orzeźwionym zdrowiem?

 

Dzień dobry! nie pozwalasz ucałować ręki?

Każesz odejść, odchodzę: oto masz sukienki,

Ubierz się i wyjdź prędko - dzień dobry ci powiem.


Twe drzwi niech będą gościnne, gdy je otworzę znienacka,

A potem zamrą i ścichną. I oto stanie się schadzka.



Twe ręce niech będą dobre i niechaj mi się nie bronią,

Gdy zechcę po nich przepełznąć gorącą łaknącą dłonią.



Twe usta niech nic nie mówią dla pieszczot rozwarte czujnie,

Bym je milczeniem dwojakim mógł oszołomić podwójnie.



I nic ci nigdy nie powiem w nienasyceniu malignie,

I niech twe ciało powolne z daleka ode mnie stygnie.



Twe drzwi niech będą mi wierne, gdy je odejściem zasmucę,

Choć nic ci nigdy nie powiem i nigdy już nie powrócę.