Do XXX



Patrzysz mi w oczy, wzdychasz; zgubna twa prostota!



Lękaj się jadu, który w oczach źmii płonie,



Uciekaj, nim cię oddech zatruty owionie,



Jeśli nie chcesz kląć reszty twojego żywota.





Szczerość, jeszcze mi jedna pozostała cnota;



Wiedz, że niegodny ogień zapalasz w mym łonie;



Lecz umiem żyć samotny- i po cóż przy zgonie



Ma się wikłać w me losy niewinna istota?





Lubię rozkosz, lecz zwodzić nadto jestem dumny;



Tyś dziecko, mnie namiętne przepaliły bóle;



Tyś szczęśliwa, twe miejsce w biesiadników kole,





Moje, gdzie są przeszłości smętarze i trumny.



Młody bluszczu, zielone obwijaj topole,



Zostaw cierniom grobowe otaczać kolumny.


Rozchodzą się z dżamidów pobożni mieszkańce,

Odgłos izanu w cichym gubi się wieczorze,

Zawstydziło się licem rubinowym zorze,

Srebrny król nocy dąży spocząć przy kochance.



Błyszczą w haremie niebios wieczne gwiazd kagańce,

Śród nich po safirowym żegluje przestworze

Jeden obłok, jak senny łabędź na jeziorze:

Pierś ma białą, a złotem malowane krańce.



Tu cień pada z menaru i wierzchu cyprysa,

Dalej czernią się kołem olbrzymy granitu,

Jak szatany siedzące w dywanie Eblisa.



Pod namiotem ciemności; niekiedy z ich szczytu

Budzi się błyskawica i pędem Farysa

Przelatuje milczące pustynie błękitu.