Odpychasz mię? - czym twoje serce już postradał?

Lecz jam go nigdy nie miał; czyli broni cnota?

Lecz ty pieścisz innego; - czy że nie dam złota?

Lecz jam go wprzódy nie dał, a ciebie posiadał.



I nie darmo; choć skarbów przed tobąm nie składał,

Ale mi drogo każda kupiona pieszczota,

Na wagę duszy mojej, pokojem żywota;

Dlaczegoż mię odpychasz? - nadaremniem badał.



Dziś odkrywam łakomstwo nowe w sercu twojem:

Pochwalnych wierszy chciałaś; marny pochwał dymie!

Dla nich więc igrasz z bliźnich szczęściem i pokojem?



Nie kupić Muzy! W każdym ślizgałem się rymie,

Gdym szedł na Parnas z lauru wieńczyć cię zawojem,

I ten wiersz wraz mi stwardniał, żem wspomniał twe imię


Między mną i nią był stół, na stole szklanka.

Spierzchnięta skóra jej łokci dotykała lśniącej powierzchni.

W której odbijał się zarys cienia pod pachą.

Kropla potu gęstniała nad falistą wargą.

A przestrzeń między mną i nią dzieliła się nieskończenie,

Hucząca pierzastymi strzałami Eleatów.

Nie wyczerpie jej rok ni sto lat podróży,

Gdybym przewrócił stół, co byśmy spełnili.

Ten akt, nie-akt, bo zawsze potencjalny

Jak zamiar wejścia w drzewo, w wodę, w minerały.

Ale ona też patrzyła na mnie jak na pierścienie Saturna

I wiedziała, że wiem, jak nikt nie dosięga.

Tak stanowiona była człowieczość i tkliwość.

Między mną i nią był stół, na stole szklanka.

Spierzchnięta skóra jej łokci dotykała lśniącej powierzchni.

W której odbijał się zarys cienia pod pachą.

Kropla potu gęstniała nad falistą wargą.

A przestrzeń między mną i nią dzieliła się nieskończenie,

Hucząca pierzastymi strzałami Eleatów.

Nie wyczerpie jej rok ni sto lat podróży,

Gdybym przewrócił stół, co byśmy spełnili.

Ten akt, nie-akt, bo zawsze potencjalny

Jak zamiar wejścia w drzewo, w wodę, w minerały.

Ale ona też patrzyła na mnie jak na pierścienie Saturna

I wiedziała, że wiem, jak nikt nie dosięga.

Tak stanowiona była człowieczość i tkliwość.