Najpiękniejsza jako anioł z raju,

Najpiękniejsza nad wszystkie dziewica;

Wzrok jej luby jako słońce w maju,

Odstrzelone od modrych wód lica.





Pocałunek jej, ach, nektar boski !

Jako płomień gubi się w płomieniu,

Jak dwóch fletów żeniących się głoski,

Ku rajskiemu nastrojone pieniu.





Serce z sercem zbiega, zlatuje się, ściska,

Lice z licem zbiega się, drży, pali;

Dusza w duszy tonie. - Ziemia, niebo pryska,

Jak w stopionej około nas fali.





Nie masz jej ! Daremnie, ach, daremnie

Myślą ścigam za pamiątek cieniem.

Nie masz jej ! I wszelka rozkosz ze mnie

Jako lekki dym uszła z westchnieniem.


Twe drzwi niech będą gościnne, gdy je otworzę znienacka,

A potem zamrą i ścichną. I oto stanie się schadzka.



Twe ręce niech będą dobre i niechaj mi się nie bronią,

Gdy zechcę po nich przepełznąć gorącą łaknącą dłonią.



Twe usta niech nic nie mówią dla pieszczot rozwarte czujnie,

Bym je milczeniem dwojakim mógł oszołomić podwójnie.



I nic ci nigdy nie powiem w nienasyceniu malignie,

I niech twe ciało powolne z daleka ode mnie stygnie.



Twe drzwi niech będą mi wierne, gdy je odejściem zasmucę,

Choć nic ci nigdy nie powiem i nigdy już nie powrócę.